Sklep Furcha w Brnie

„Z gitarowego punktu widzenia” nasza przygoda zaczyna się od przystanku w Brnie. Brno znajduje się w połowie drogi między Krakowem i Wiedniem i z tego powodu było idealnym przystankiem na naszej samochodowej trasie. Ale ważniejsze, że znajduje się tam główny sklep i manufaktura Franciszka Furcha, którego gitarą się posługuję. Byłem bardzo ciekaw nowych modeli i asortymentu flagowego sklepu tej najlepszej gitarowej manufaktury w tej części Europy. Niestety — rozczarowujący jednak okazał się poziom hałasu w niewielkiej salce sklepu. Pomimo, że było w czym przebierać, praktycznie nie sposób było usłyszeć własnej gitary. Trafiliśmy na moment dużego ruchu. Ciężko więc było o jakieś sensowne odsłuchanie instrumentów. Niemniej zastanawiam się czy w przyszłości nie czeka mnie jeszcze jedna wizyta w Brnie, bo model OM-34SR, aż prosi się o zamówienie w wersji custom: z głębszym korpusem, gryfem 45mm, główką w wersji slothead i tyłem z pięknej odmiany palisandru: ovangkol.  Jeżeli chcecie zamówić manufakturową (pół-lutniczą) gitarę najwyższej jakości i nie zapłacić fortuny — w tej części świata Furch jest na pewno najlepszym wyborem. Śmiało polecam też sklep AdaMusic na Targowej w Warszawie. Mają bardzo dobrą reprezentację asortymentu Furcha, sympatyczną i kompetentną obsługę i do tego… cichsze wnętrze gdzie zdarzyło mi się spędzić 3 godziny ogrywając gitary po kolei.

„The Bootcamp”

Wróćmy jednak do warsztatów. Ten krótki klip powie więcej niż długie opisy. Od razu ostrzegam, że widać na nim kilka postaci, o których według mnie, jeszcze będzie można usłyszeć :)

(Tu znowu lutniczy wtręt: Jacob Szulecki na pierwszym planie wymiata  na gitarze Nicka Benjamina (JOM #60). Był to jeden z dwóch Benjaminów na warsztatach. Ten brytyjski lutnik obsługuje takie nazwiska jak Kaki King czy Newton Faulkner (któryw tym roku planował odwiedzić warsztaty, ale na drodze stanął „napięty kalendarz”). „Benjaminy” cechuje piękny minimalizm formy i oryginalny scoop cutaway jednogłośnie okrzyknięty przez tych, którzy go widzieli jako „sexy”. Przede wszystkim jednak, doskonały balans słyszalny na pierwszy „rzut ucha”. Parę lat temu, jego gitarę można było zamówić od ręki, a okres oczekiwania był kilkumiesięczny. Jednak potem „niespodziewanie” zyskał na popularności i obecnie kolejka jest na 3 lata w przód (!) o czym wiem, bo znajduję się w pobliżu jej końca.)

Program warsztatów był ciekawy. Obejmował zarówno pełny wachlarz technik na przykładzie konkretnych utworów, ale też elementy teorii muzycznej i bardzo ciekawe zajęcia z nagłaśniania gitary na scenie prowadzone przez Thomasa. Alex Kabasser (który prócz tego, że jest wyśmienitym gitarzystą, uzyskał właśnie dyplom doktora medycyny) miał prelekcję poświęconą gitarowym kontuzjom. Do tego — nieodzownym elementem nauki były cowieczorne koncerty, w których stratą byłoby nie brać udziału.

Wśród nauczycieli na pewno chcę wyróżnić Ryana Stuarta. Ten człowiek prócz tego, że jest po prostu fenomenalnym gitarzysta płynnie poruszającym się po muzycznych gatunkach — od innowacyjnego fingerstyle po improwizacje w stylu gipsy jazz — jest jednocześnie doskonałym nauczycielem. Sam Thomas Leeb również okazał się niezłym pedagogiem. Na obozie widziałem osoby zupełnie początkujące, które od razu brały się za tapping i efekty perkusyjne… z powodzeniem! Okazuje się, że ten sposób gry wcale nie jest trudniejszy. Po prostu jest to odmienne podejście do instrumentu, które jeżeli chodzi o np. niezbędną do wyćwiczenia siłę palców, może być nawet prostsze niż granie tradycyjne.

Ludzie, których spotkałem na miejscu byli wspaniali. Przekrój wiekowy 16–60 — wspólna cecha: „zajawka”. Jeżeli ktoś wsiada w samolot/samochód z gitarą i rusza na tydzień w Alpy — najpewniej wie czego chce. Spotkałem tam parę osób, których kawałki znałem z już z YouTube np. Chrisa Brown’a (tu na koncercie studentów ) czy Bellę Kardasis… nie sposób wymienić wszystkich — polecam inne nagrania publikowane na profilu warsztatów.

Atmosfera, która panowała pomiędzy zajęciami była rewelacyjna. Sprzyjało jej oczywiście górskie powietrze, ale naprawdę nie trudno jest zżyć się z taką grupą. Świat pasjonatów jest zawsze mały — po takich warsztatach tylko się zmniejsza.

Thomas Leeb okazał się człowiekiem pozbawionym zupełnie gwiazdorstwa. W przerwach dzielił czas między rodzinę (jego żona i córeczka „ocieplały” atmosferę „pękniętego paznokcia” w momentach, gdy niektórzy osiągali szczyty frustracji nad tabulaturami) i uczestników, z którymi jeszcze po północy grywał w nailing. Tę grę — polegającą na wbijaniu gwoździ w wielki pień, za pomocą węższej części młotka — uwielbiali wszyscy. Wygrywali bynajmniej nie Ci, którzy wypili najmniej lokalnego piwa. Wyjeżdżając i dziękując Thomasowi usłyszałem: „Chętnie zagrałbym dla Was w Polsce!”. Obiecałem rozejrzeć się za możliwościami zorganizowania koncertu w Polsce wiosną 2011.

Przyjemnością było też poznanie Alexa Kabassera — jego nowe kompozycje, które zaprezentował na koncercie nauczycieli określiłbym jako porywające. Tego gitarzysty będzie się słuchać. Alex grywa na gitach Furcha — na modelu D-40, nagrał pierwsze nagrania studyjne (co jest dla mnie wyjątkowo inspirujące gdyż używam tego samego modelu). „Odziedziczył” też po Thomasie pierwszy „perkusyjny” model Benjamina (JOM #77), na którym Thomas nagrał studyjnie parę kompozycji na płytę „Desert Pirate”. Alex wie jak używać tych gitar — odsyłam do jego profilu na YouTube.

Dla mnie punktem oporu były na pewno wieczorne koncerty — nie miałem zupełnie doświadczenia z graniem przed publicznością, a moja gitara nie ma zamontowanego pickupu co utrudniało mi życie. Z błędami i sprzęgającym się mikrofonem, ale doświadczenie bezcenne. Nie uważam by było to wiekopomne, ale w końcu to mój „blog”:

Podsumowanie

Pakując się z gitarami do samochodu Marcina nie mieliśmy zielonego pojęcia czego oczekiwać? Stwierdziliśmy — ostatecznie to pędzie parę dni w Alpach i niezła wycieczka. Przywożę turbo doładowanie na cały następny rok i silną determinację by za rok trafić tam znowu. Tego wrażenia nie przyćmiła awaria samochodu i moje lekkie przeziębienie, które „złapaliśmy” podczas drogi powrotnej. 650euro + ok 500zł na głowę za podróż samochodem to jak na Polskie warunki — niemało, a jednak pewne przygody nadają życiu smak i warte są swojej ceny i tak jest tym razem. Jeżeli dasz się skusić odezwij się za rok, kiedy będę ruszał z gitarą w Alpy.

❧

¹ Dziękujemy przyjaciołom, którzy przenocowali nas w Krakowie i Wiedniu!

Cały sierpień przeznaczyłem na dwa szorty komiksowe na wrześniowe konkursy. Chcę trochę odbić od dotychczasowego stylu dlatego mimo, że rekordu ilości stron bić nie zamierzam, to potrzebuję na to więcej czasu. A poza Komiksowym Przewodnikiem po Warszawie — nic konkretnego w tym roku nie narysowałem. Przygotowałem się już psychicznie do naciągnięcia limitu karty kredytowej gdyby sytuacja tego wymagała, na razie jednak pracuję i liczę, że obejdzie się bez tego. Ale czasu na aktualizacje na zakurzonych blogach brak.

…i to już mniej niż 2 tygodnie do tygodniowych gitarowych warsztatów u Thomasa Leeba. Na pocieszenie, że Newton Faulkner jednak nie przyjedzie — mały warming-up:

Odkrywam Prestona Reeda. Znałem go z licznych klipów na YouTube, ale okazało się, że jednak nieznajomość dyskografii jest tu poważnym niedoborem. Podróż przez jego kolejne albumy to niezła wyprawa. Od „punkowego” w energii„Acoustic Guitar” przez wizjonerski „Metal”, po klimatyczny jazzowy „Spirit”. Jeżeli kiedyś Preston wydawał mi się monotonny — teraz nie mogę tego zrozumieć. W ramach bardzo własnego stylu facet, na każdym albumie wkracza w nową muzyczną krainę. Jego plastikowa gitara zawłaszczyła ostatnio głośniki. W te niedzielne południe…

Dobrze wiedzieć, że trafiła w dobre ręce. Zwróćcie uwagę na ten numer, który brzdąka pod koniec.

Moja porada dla każdego kto chce założyć firmę — znajdź sobie takiego mentora. Ani urzędnicy, ani pani w banku, ani księgowa — nie posiadają kompletu informacji, których potrzebujesz — jedynie inny przedsiębiorca z dłuższym stażem może Ci naprawdę pomóc.

Ok, jesteśmy na tropie: zamówiłem gitarę lutniczą.

O tym dlaczego to nie snobizm i dlaczego gitara „ze sklepu” mi nie wystarcza. Powodów jest kilka, ale podstawowy mankament gitary seryjnej to fakt, że ustawiona jest ona zawsze pod jeden konkretny strój (EADGBE¹) i grubość strun (zwykle 12–52). Oznacza to ni mniej ni więcej, że po założeniu np. strun „czternastek” i zestrojeniu ich do jakiegoś obniżonego stroju (na takich gram zazwyczaj) — gitara już od połowy gryfu zaczyna po prostu fałszować i ponieważ zwykle są to wtedy dźwięki zbyt wysokie — niewiele da się z tym zrobić.

Jako, że od jakiegoś 1,5 roku (po długiej przerwie) znowu gram dużo, raczej codziennie i nie przechodzi — podjąłem decyzję o zamówieniu gitary lutniczej czyli instrumentu zrobionego nie w fabryce, ale w małej pracowni przez jednego faceta, ręcznie.

Taki instrument jest trochę droższy niż mnie obecnie stać. Ale też nie mogę go mieć tak szybko. Lutnik, którego wybrałem ma kolejkę chętnych na 2 lata w przód, a doliczając 7–8 miesięcy na pracę nad instrumentem otrzymujemy trzyletni okres oczekiwania. Tak.

I jakiś miesiąc temu — zrobiłem to — wpłacając 10% wartości, zamówiłem gitarę, którą odbiorę pod koniec 2012 roku w UK u niejakiego Nicka Benjamina. Będzie dość zbliżona do tej, którą zrobił dla Newtona Faulknera. I to chyba tyle, zdjęcia wstawię na bloga za 2,5+ roku.

Jednak z tą historią związana jest kolejna. Ponieważ gitar Nicka jest ze 100 na świecie i nie znam osobiście nikogo, kto dałby mi ją pomacać — był to jeden z aspektów dzięki, który zapisałem się na letni obóz gitarowy u Thomasa Leeba, na którym uczyć oprócz organizatora będzie tenże właśnie Newton Faulkner². Obaj grają na gitarach Benjamina więc… tak, więc może dadzą mi je pomacać i pomóc podjąć kluczowe decyzje co do szczegółów mojego instrumentu.

Ale warsztaty to oczywiście wartość sama w sobie — ktokolwiek uczył się czegokolwiek wie, że bezpośredni kontakt z mistrzem daje „moc”, ale spójrzcie tylko na te zdjęcia. Cieszę się zwłaszcza, że namówiłem na wyjazd również Marcina Kaszyńskiego i zapowiada się niezła przygoda.

(To o tym, że założyłem firmę — i o swoich największych błędach. Następnym razem).

¹ Ilekroć na tym blogu piszę o muzyce — używam notacji anglosaskiej czyli ABCDEFG, a nie głupie AHCDEFG — logiczne, nie?

² Jednak nie: „…and Newton, well, let’s put it this way: I think if he was more master of his own schedule he’d be here.” :(

Była blondynką, mówili na nią Balonik. Nie chodzi o to, że była cała okrągła. Jedynie w niektórych miejscach. Podobała się. Również mojemu koledze, który pewnego razu wsiada do nocnego autobusu i spostrzega ją siedzącą samotnie i zapatrzoną w okno. Znali się po imieniu, więc przysiada się i próbuje zagaić rozmowę. Niestety — nie idzie mu. Bardzo mu nie idzie. Rozpoczyna tematy jeden za drugim, ale nie chwytają. Dowcipy nie śmieszą. W końcu rezygnuje.

I wtedy Balonik pyta:

- Lubisz czytać książki?

Dopiero teraz orientuje się, że z jego stojącego na kolanach plecaka wystaje grzbiet „Gry Endera”. Czuje jak przybywa mu wigoru. Gdzieś wysoko nad głową, gdzieś pośród chmur słyszy anielskie chóry.

- Bardzo! „Gra Endera” jest świetna, czytam ją już…

- A ja nie.

„Piękne kolory, muzyka, otoczenie — wpływają na moje usposobienie.” — Prawda/Fałsz
„Dawno cię nie widziałem — co u ciebie słychać?” — Prawda/Fałsz
„Zawsze mówię prawdę.” — Prawda/Fałsz

To tylko przykłady. Zatrzymajmy się na ostatnim. Moja odpowiedź: Fałsz. Nie zastanawiałem się długo bo było to jedno z ostatnich pytań, a po głowie chodziła mi scena z jednego filmu:

Holden: Spoglądasz w dół i widzisz żółwiątko, Leonie. Czołga się w twoją stronę.

Leon: Żółwiątko? Co to jest?

Holden: Wiesz, co to jest żółw?

Leon: Oczywiście.

Holden: To to samo.

Leon: Nigdy nie widziałem żółwia. [Pauza] Ale rozumiem, co pan ma na myśli.

Holden: Sięgasz w dół i przewracasz żółwiątko na grzbiet, Leonie.

Leon: Sam pan wymyśla te pytania, panie Holden, czy pisze je panu kto inny?

Holden: Żółwiątko leży na grzbiecie, brzuch praży się w gorącym słońcu, porusza nogami próbując się odwrócić, ale nie jest w stanie, nie bez twojej pomocy, a ty mu nie pomagasz.

Leon: Co pan ma na myśli mówiąc, że nie pomagam?

Holden: To, że nie pomagasz. Dlaczego, Leonie? To tylko pytania, Leonie. Odpowiadając na twoje pytanie, napisali je dla mnie.” *

Kiedy potem opowiadałem o teście paru osobom — dwie stwierdziły, że moja odpowiedź była ryzykowna i mogę nie dostać dotacji, a jedna z nich dodała, że w ten sposób unieważniłem cały test.
Zacząłem się nad tym zastanawiać i doszedłem do wniosku, że zgodnie z prawami logiki — jeśli założymy, że część „kłamców” w tym momencie może się przyznać (tak jak ja), a część nie — to obydwie odpowiedzi nie dają żadnej sensownej informacji.
Od kolejnego rozmówcy usłyszałem jednak: „Dobra odpowiedź — kłamstwo bardzo przydaje się w biznesie”.

Opera spodobała mi się. Była kameralna i ascetyczna w formie, a poziom abstrakcji dużo wyższy niż oczekiwałem. Paradoksalnie miało to smak autentycznej artystycznej niszy i awangardy.